Friday, June 19, 2009

ΙΔΟΥ ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΨΕΙ

Οί Έλληνες κατηγορούνταν καί κατηγορούνται ώς «ειδωλολάτρες»

Πρώτον οί Έλληνες ήσαν ανεξίθρησκοι, πράγμα πού δείχνει ό Μέγας Αλέξανδρος ό οποίος όταν κατάκτησε όλους τούς λαούς τής Ασίας καί όχι μόνον δέν εδίωξε ούτε έναν γιά τήν θρησκεία του, αλλά είπε: «Δέν τιμώ τόν άνθρωπο αλλά τόν Θεό του».Οί Έλληνες είχαν φιλοσοφημένη «θρησκεία» καί δέν φοβούνταν διαρροές ή μίξεις. Οί Έλληνες είναι πνευματικά καλλιεργημένοι καί δέν έχουν θρησκευτικό μίσος όπως αποδεδειγμένα οί άλλες θρησκείες. Οί Έλληνες δίδαξαν καί πίστευσαν στήν ελεύθερη επιλογή τών ιδεών. Ειδωλολάτρες ήταν αυτοί πού προσκυνούσαν τά είδωλα, συνήθως ξύλινες κατασκευές ή ζώα ώς θεούς καί ήσαν καθαρά υλιστές.Οί Έλληνες δέν ήταν ποτέ ειδωλολάτρες. Αντίθετα ήσαν ιδεαλιστές καί ποτέ δέν προσκυνούσαν κανέναν Θεό καί άνθρωπο. Τό προσκύνημα ήρθε από τήν ανατολή. Οί Έλληνες πιστεύουν στόν Δία, ώς έννοια, ώς δημιουργό τού σύμπαντος κόσμου καί όχι ώς μαρμάρινο άγαλμα (άγαλμα = αγάλλομαι βλέποντάς το). Τό άγαλμα οί Έλληνες τό έχουν γιά νά αγάλλονται από τό κάλλος τών Θεών καί επιπλέον συνέδεσαν τήν μορφή τού Θεού μέ τού ανθρώπου, διά νά διδάξουν στόν άνθρωπο ότι είναι ένα όν τέλειον καί όμοιον μέ τόν Θεό. Έτσι οί Έλληνες ωθήθηκαν στήν δημιουργία. Τόν ανθρωμορφισμό δίδαξαν πρώτοι οί Έλληνες καί κατόπιν τόν οικειοποιήθησαν οί Χριστιανοί, γιά νά διώξουν μετά τούς Έλληνες ώς «ειδολολάτρες». Οί Χριστιανοί όμως δέν διώκουν τούς Βαβυλωνίους πού πιστεύουν στόν ξύλινο Βαάλ, ούτε στούς Αιγυπτίους πού είχαν ανθρωπόμορφα τέρατα γιά Θεούς, ούτε κατάστρεψαν τίς πυραμίδες των, τά έργα των, τούς τάφους καί ναούς τών. Γιατί όμως μόνο τούς Έλληνες δίωξαν καί μόνον τά δικά των έργα κατέστρεψαν. Ό Παύλος σκέπαζε τούς ασθενείς μέ μαντήλια γιά νά γίνουν καλά, σήμερα εικόνες κλαίνε καί άλλες «θαυματουργές» έρχονται από μακριά γιά νά θεραπεύσουν κάθε νόσο, αλλά συνάμα γεμίζουν καί τά παγκάρια. Άν αυτό δέν είναι ειδωλολατρικό τότε τί είναι; Εάν οί Κινέζοι, οί Ινδοί καί οί Ιάπωνες γίνουν Χριστιανοί, τότε θά πρέπει νά καταστρέψουν τόν προηγούμενο πολιτισμό τους ώς ειδωλολατρικό ή αυτός ό πολιτισμός είναι άφοβος καί ακίνδυνος γιά τήν Ιουδαίο-ορθοδοξία.
Τά ήθη καί τά έθιμα τών Εθνικών ήταν τόσο δυνατά πού οί Εβραιοχριστιανοί δέν μπόρεσαν νά τά σταματήσουν. Αναζητώντας τήν ακριβή ημερομηνία τής γεννήσεως τού Ιησού, ή Καινή διαθήκη δέν κάνει καμία αναφορά γιά τήν εορτή τών χριστουγένων. Μάλιστα ή τήρηση τών γενεθλίων καταδικαζόταν από τούς Χριστιανούς, ώς ειδωλολατρικό έθιμο καί δέν υπήρχε στίς αρχαίες εορτές τών Χριστιανών.
Οί Έλληνες τίς τελευταίες ημέρες τού Δεκεμβρίου (από τίς 22 Δεκεμβρίου) εόρταζαν τό χειμερινό Ηλιοστάσιο, τήν επιστροφή τού Ήλιου καί τήν γέννηση τού Διονύσου, τού θείου βρέφους από τήν Παρθένο Σεμέλη. Οί Ρωμαίοι στίς 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν τήν Ημέρα τού αήττητου Ηλίου. Οί Αιγύπτιοι εόρταζαν τήν γέννηση τού Ηλίου-Οσίριδος, οί Πέρσες εόρταζαν τήν γέννηση τού αήττητου Ηλιου καί επίσης οί Βαβηλώνιοι τόν Ήλιο-Βάαλ.





Τριέσπερον = Χριστούγεννα

Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ'όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο)
Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της παρσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό. Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν νομίσματα ως το 324 μ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα. Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα γνωστά μας «Χριστούγεννα» (που έως τότε υπολογίζονταν στις 6 Ιανουαρίου -ημερομηνία που στην Ανατολή παρέμεινε μέχρι τουλάχιστον τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γιουτπράβδα, ελληνιστί Ιουστινιανού-, ή στις 19 Απριλίου, ή στις 20 Μαϊου κατ'άλλους, ενώ στο «Pascha Compustus» του 243 μ.α.χ.χ. η «γέννηση» του Τζεσουά ορίζεται στις 28 Μαρτίου). Η μετέπειτα χυδαία ιδιοποίηση του ελληνικού «Τριεσπέρου» δεν εμπόδισε φυσικά τους πιο σκληροπυρηνικούς απολογητές της νέας Θρησκείας να περιγελούν τους Εθνικούς, κατά την προσφιλή τους πρακτική, ακόμη και κατά τον 3ο αιώνα μ.χ. (!!), ως τάχα... ανόητους που εώρταζαν γενέθλια Θεών (Αρνόβιος, περίπου 296 μ.χ.).





Προχριστιανικές θεογεννήσεις
(ηλιακών ή / και σωτηριακών Θεών) 25 Δεκεμβρίου :

Άδωνις (κυπριακός, συριακός και ελληνορωμαϊκός Θεός. Στη λεγόμενη «Βηθλεέμ» που σημαίνει «Οίκος του Άρτου» υπήρχε πανάρχαιος Ναός του Αδώνιδος που λειτουργούσε ακόμη και την εποχή των Αντωνίνων, δηλαδή τον 2ο μ.α.χ.χ. αιώνα)
Ταμμούζ (βαβυλωνιακός Θεός)
Ντουμούζι (σουμεριακός Θεός)
Μίθρας (πeρσικός Θεός)
Βέλλενος (κελτικός ηλιακός Θεός που οι Ρωμαίοι εταύτισαν με τον Απόλλωνα)
Έρκλε (ετρουσκικός ηλιακός Θεός)
Άττις (φρυγικός και ευρύτερα μικρασιατικός Θεός)
Ηρακλής (Έλλην ηλιακός Θεός)
Όντιν (ο ύπατος, εκπολιτιστής και φιλάνθρωπος σκανδιναβο-γερμανικός Θεός, από τις εορτές του οποίου προέρχονται τα υποτιθέμενα «χριστιανικά» έθιμα του στολισμένου ελάτου και του «Αγιοβασίλη»)
Μπάλντερ (σκανδιναβο-γερμανικός ηλιακός, θνήσκων και ανασταινόμενος Θεός)
Λουπέρκους (ιταλιώτικος, ηλιακός Θεός)
Ντάζμπογκ (σλαβονικός Θεός)
Γιαρίλο (σλαβονικός ηλιακός Θεός της χαράς της ζωής και της νεότητος -«jaru» = «νεότης»)
Σάουλε (λιθουανή, ηλιακή Θεά)

Οί Χριστιανοί λοιπόν τελευταίοι ήρθαν καί «ανακάλυψαν» τήν 25η Δεκεμβρίου ώς ημερομηνία γεννήσεως τού Θεού τον. Ή καθιέρωσις μετά από πολύ σκέψη βέβαια έγινε στήν Ρώμη από τόν Πάπα Ιούλιο Α΄τόν 4ον αί. πχ. Ή Κυριακή πού έγινε ή ημέρα τού Κυρίου, γιά χιλιάδες χρόνια στήν Ελλάδα ήταν αφιερωμένη στόν Ήλιο (Sunday = ημέρα τού ηλίου). Στήν Ελλάδα λοιπόν «ημέρα τού ηλίου», στήν Δύση «Sunday» καί βόρεια στήν Γερμανία «Sonntag». Ό Ιουστίνος ό μάρτυς γράφει «ό Ιησούς σταυρώθηκε τήν ημέρα τού Κρόνου καί αναστήθη τήν ημέρα τού Ηλίου (Saturday, Σατούρνος ήταν ό Κρόνος στά λατινικά). Οί αποσκεύες λοιπόν τού Χριστιανισμού είναι ειδωλολατρικές ; Μία βασική προυπόθεση τού Χριστιανού, είναι ή νηστεία. Όλοι όμως οί αρχαίοι λαοί νήστευαν. Οί Αθηναίοι στά Ελευσίνια καί Θεσμοφόρια, ενώ οί Αιγύπτιοι στίς εορτές τής Ίσιδας. Κατά τήν μετάληψη ό Ιησούς δίδει κρασί καί λέγει «τούτο εστί τό αίμα μου». Στά Ανθεστήρια άνοιγαν τά νέα πιθάρια μέ τό κρασί τού Διονύσου. Τό κρασί ήταν τό αίμα τού σταφυλιού καί σέ σχέση μέ τήν φράση τού Διονύσου «εγώ ειμί ή άμπελος ή αληθινή», τό κρασί ήταν τό αίμα τού Διονύσου. Στήν συνέχεια ό Ηρόδοτος μάς πληροφορεί ότι στήν γιορτή τής Ίσιδος όλη ή Αίγυπτος κολυμπούσε στό φώς από τούς λύχνους πού άναβαν οί άνθρωποι, ώστε νά μπορεί ή Ίσιδα νά βρεί τό σώμα τού Όσιρι καί νά τόν αναστήση. Σπουδαία θέση στήν Χριστιανική ζωή έχει ό γάμος καί τά βαφτίσια. Ό γάμος τού Οδυσσέως καί τής Πηνελόπης στόν Όμηρο, αλλά καί ό Ευριπίδης μάς ενημερώνουν γιά τόν τρόπο καί μάς καταδεικνύουν από πού ομοιάζουν οί σημερινοί γάμοι. Επίσης Ελληνικό πανάρχαιο έθιμο ήταν τό ιερό λουτρό πού συμβόλιζε τήν αναγέννηση. Ό μύθος τής Αφροδίτης δηλώνει τήν άμεση σχέση νερού, γονιμοποιήσεως καί γεννήσεως (βάφτιση).
Τό ίδιο συμβαίνει καί μέ τά άλλα έθιμα, όπως τά τάματα (από τό 2000πχ οί Έλληνες αντικαθιστούσαν τά θεραπευμένα μέλη των στά ομοιώματα τών Θεών. (Thomson-Wilcken). Τά κόλυβα (τό γλυκό τών νεκρών κατά τούς αρχαίους Έλληνες), φυσικά ή ταφή, τά Διονυσιακά αναστενάρια, οί Διονυσιακές απόκριες καί πολλά άλλα τά βλέπουμε σήμερα υπό τήν μορφή Χριστιανικών εθίμων.

Μεγάλη Εβδομάδα :

«είναι τής μοίρας μου γραμμένο νά πεθάνω στόν σταυρό
γιαυτούς τούς ανθρώπους,γιά τήν ελευθερία, γιά τήν πατρίδα»

Έως καί τήν ελευθερία θά νομίζατε ότι επρόκειτο γιά τόν χριστό, αλλά όχι, αυτά τά λόγια είναι από τόν Αισχύλο καί τόν Προμηθέα Δεσμότη. Ό επιτάφιος δέ είναι ίδιος μέ τήν ημέρα πού στήν αρχαία Ελλάδα εστόλιζαν οί κοπέλες μέ λουλούδια τό ομοίωμα τού Αδώνιδος καί τήν νύχτα τό περιέφεραν κρατώντας αναμμένες λαμπάδες. Ό Άδωνης ήτο υιός τής Αφροδίτης, γιαυτό καί ή Παρασκευή είναι αφιερωμένη στήν Αφροδίτη (Αφροδίτη – Afrodite – Afroday = Friday). Τό ίδιο σκηνικό περιγράφει ό Ηρόδοτος στήν πομπή τού Καδμίλου, πού τό φέρετρο ήτο μέ λουλούδια καί μέ συνοδεία κόσμου τόν μετέφεραν στούς πρόποδες τού Ολύμπου κρατώντας ό κόσμος αναμμένες λαμπάδες. Τό ίδιο βλέπουμε καί στά Ελευσίνια καί Καβείρια μυστήρια, στά μυστήρια τού Ιάκχου, στά Διονυσιακά μυστήρια κτλ.

«Τα μυστήρια τού θανάτου τού Χριστού καί τής αναστάσεώς του, είναι τά μυστήρια τού θανάτου καί τής αναστάσεως τού Οσίριδος, τού Βάκχου, τού Μίθρα ή Ήλιου πού λατρεύθηκαν μέ διαφορετικά ονόματα από πολλούς λαούς»
Macrobe.

«Ό Όσιρις καί ό Βάκχος παριστάμενοι καί οί δύο μέ τήν μορφή τού Ισημερινού Ταύρου, πέθαιναν καί ανεστένοντο όπως ό Χριστός. Στά άδυτα έκαναν αναπαράσταση τών παθών τους όπως τού Άττι γιά τούς Φρύγες καί τού Χριστού γιά τούς Χριστιανούς»
Dupuis.

«ή παράδοση γιά τόν Χριστό, πού γεννήθηκε από παρθένα καί ύστερα από βίαιο θάνατο αναστήθηκε, ταιριάζει πολύ μέ τίς Ασιατικές καί Αιγυπτιακές παραδόσεις γιά τόν Μίθρα, τόν Όσιρι καί τόν Άττι. Όπως καί εκείνος έτσι καί ό Ιησούς κατάγονταν από τόν ουράνιο κόσμο, κατέβηκε παρουσιάσθηκε στήν γή όπως εκείνοι γιά νά υπηρετήση τούς ανθρώπους. Απαράλλαχτα όμως όπως ό Άττις, ό Άδωνις καί ό Όσιρις πέθαναν καί κατόπιν αναστήθηκαν»
Γιάννης Κορδάτος.






Όσο γιά τό Μεγάλο Σάββατο..!

Πρόκειται δηλαδή γιά γιορτή τής Σαμοθράκης ή οποία ελάμβανε χώρα κάθε χρόνο κατά τά Καβείρια Μυστήρια. Ή εορτή διαρκούσε 9 νύχτες καί έσβηναν όλα τά φώτα τής νήσου. Μετά έπαιρναν φώς νέο από τήν ιερά ναύν, πού τό έπαιρνε από τήν γενέτειρα τού Απόλλωνος, τήν Δήλο. Τό φώς μεταδίδετο από λαμπάδα σέ λαμπάδα.
Ή μετάδοση δέ από λαμπάδα σέ λαμπάδα συμβολίζει τήν μετάδοση τής γνώσεως καί ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ. Πρόκειται δηλαδή γιά μία από τίς μεγαλύτερες κλοπές πού έχουν γίνει σέ πολιτιστικό επίπεδο.

Εσταυρωθέντες καί Αναστάντες

1. Θούλης (Αίγυπτος) 700πχ
2. Κρίσνα (Ινδία) 200πχ
3. Κρίτε (Χαλδαία) 200πχ
4. Άττις (Φρυγία) 170πχ
5. Ταμμούζ (Συρία) 160πχ
6. Χέσους (Δρυϊδες) 834πχ
7. Κετσατκοάτλ (Μέξικο) 587πχ
8. Κουϊρίνους (Ρώμη) 506πχ
9. Μπάλα (Ορίσσα) 725πχ
10. Ίντρα (Θιβέτ) 721πχ
11. Ιάω (Νεπάλ) 662πχ
12. Μίθρας (Περσία) 600πχ
13. Σακία (Ινδία) 600πχ
14. Τελιγκουέζε (Βιττόμπα) 552πχ
15. Ορφεύς (Ελλάς) 4000-1000 πχ
16. Σπάρτακος, υπήρξε πραγματικός επαναστάτης καί κίνδυνος γιά τήν Ρώμη. Ενώ είχε τήν δυνατότητα νά συμβιβασθή είτε νά διαφύγη, υπέμεινε τό μαρτύριο τού Σταυρού πιστός στήν ελευθερία.

Τα επικά έργα διακρίνονται για τη μεγάλη έκτασή τους, ενώ το περιεχόμενό τους είναι ηρωικό, θρησκευτικό, διδακτικό κ.ά. Το ηρωικό έπος είναι το γνωστότερο επικό είδος. Περιέγραφε και εξυμνούσε κατορθώματα θεών και ηρώων («κλέα ανδρών τε θεών τε»).Επικά έργα έχουν διασωθεί στη γραμματεία πολλών λαών από την αρχαιότητα, όπως είναι το έπος του Γκιλγκαμές (3η χιλιετία π.Χ.), τα ινδικά έπη Μαχαμπαράτα (3ος αι. π.Χ.) και Ραμαγιάνα (3ος αι. π.Χ.), το βαβυλωνιακό έπος «Ενούμα Ελίς» (2000 π.Χ.), το έπος του Πέρση Φιρντουσί «Σαχ Ναμά» (1010) κ.ά.





Γιά τούς Αιγυπτίους ό σταυρός συμβόλιζε τήν ένωση ουρανού καί γής, τήν αθανασία καί τήν μέλλουσα ζωή. Αναπαριστά τήν ένωση τής Ίσιδος μέ τόν Όσιρη. Γιά τούς Κινέζους ό σταυρός ήτο σύμβολο τής γής μέ τόν κύκλο σάν ουρά. Γιά τούς Μάγιας ό σταυρός ήτο τό δένδρο τής ζωής καί τής θρέψεως. Γιά τούς Ινδούς ό σταυρός είναι τά κράτσας, ή επέκταση δηλαδή τού όντος όπου ό κάθετος άξονας αναπαριστά τό σατβά, τίς υψηλότερες δηλαδή βαθμίδες τού όντος. Οί χαμηλότερες βαθμίδες είναι τά τάμας, οί χαμηλότερες δηλαδή γήινες βαθμίδες. Ό σταυρός συνδέεται μέ τόν ιερό Γάγγη. Γιά τούς Κέλτες ό σταυρός ήτο σύμβολο τής γονιμότητας καί τής ζωής. Ό σταυρός περιελάμβανε τά 4 σημεία τού ορίζοντος. Ό σταυρός εγγεγραμένος σέ κύκλο αποτελούσε ένα κοσμικό κέντρο. Γιά τούς Ινδιάνους ό σταυρός αντιπροσώπευε ένα κοσμικό δένδρο πού εκτείνεται οριζόντια πάνω από τήν τήν γή, καί αγγίζει τόν ουρανό μέσω τού καθέτου κεντρικού άξονος. Εύλογο είναι λοιπόν ότι οί λαοί δέν συγκινούνται από τόν εσταυρωμένο αλλά από τήν θέα τού μαρτυρίου, όπως καί άν λέγεται αυτός. Ό Αρχαιοελλήνικός σταυρός είναι ισόπλευρος καί εκφράζει τό Θεϊκό καί Γήινο, δηλαδή τό ημίθεο, όπως τόν Ηρακλή, τόν Διόνυσο κτλ. Ή κάθετη πλευρά δέν σταματά όμως, γιά νά μοιάζει μέ ανάποδο Τ, αλλά επεκτείνεται έως τόν Άδη, γιά νά ενώση τόν Δία μέ τόν αδελφό αυτού.
Ό σταυρός ήτο σύμβολο θυσίας μέ κλασσικό παράδειγμα τόν Προμηθέα, ό οποίος εσταυρώθη αλυσοδεμένος στόν Καύκασο εκδηλώνοντας τήν αγάπη του γιά τούς ανθρώπους. Ό Προμηθέας ωφέλησε τόν άνθρωπο χαρίζοντάς του τήν φωτιά καί γιαυτό έπαθε ότι έπαθε. Ό Προμηθέας δέν ήτο Ιουδαιοχριστιανός νά δίδει ελεημοσύνη, δέν ήτο απλώς φιλάνθρωπος, ό Προμηθέας όπως καί όλοι οί Έλληνες ήτο ανθρωποκεντρικός. Ό Ορφέας σάν τόν Προμηθέα, παρέλαβε τήν διαδασκαλία του από τήν Περσεφόνη όταν κατέβηκε στόν Άδη. Τό κατέβασμά του στόν Άδη έγινε από έρωτα. Μετά τήν αποτυχία του νά τήν φέρει πίσω κατασπαράζεται. Ό Πάυλος δέν διδάχθηκε τήν θρησκεία από τόν Άδη αλλά από τό Ιησού. Ή μυθολογική όμως βάση είναι ή ίδια. Ό Θεός διαλέγει έναν άνθρωπο, τόν προσκαλεί κοντά του καί τού αποκαλύπτει τήν αληθινή θρησκεία καί κατόπιν τόν στέλνει στόν κόσμο νά διδάξη τούς ανθρώπους. Αποτέλεσμα τής αποστολής είναι νά θανατωθή από αυτούς πού έρχεται νά σώση.
Οι Ελληνες ειναι ειδωλολατρες λέγουν. Ως ερωτιδευς και λατρευτικος λαος οι Ελληνες επιδιδονται σε πραξεις λατρειας προς οποιαδηποτε εννοια και ιδεα τους θεωρουν ιερη. Αναμεσα σε αυτες τις ελληνικες ιερες εννοιες και ιδεες δεσποζουσα θεση κατεχει ΚΑΙ η φιλοσοφικη αντιληψη περι ειδωλων.
ΕΙΔΩΛΑ στην ελληνικη φιλοσοφια (κυριως συμφωνα με την Αριστοτελεια αντιληψη) καλουνται οι Ψυχες πριν ψυχθουν και κατελθουν στο σωμα.
ΕΙΔΩΛΑ κατα την ελληνικη κοσμοαντιληψη ειναι οι γεφυρες μεταξυ του ανωτερου ιδεατου, εαυτου μας και αυτου του σωματος που εχουμε αυτην τη στιγμη. Ομοιως τα αγαλματα των Ελληνων Θεων αποτελουν ΕΙΔΩΛΑ τους, ειδωλα της εννοιας των Θεων, που μεταφερουν την ουσια τους, εκφρασμενη και εδραζομενη στο μαρμαρο, προς αυτον εδω τον κοσμο. Και τελικα κοινωνωντας την ουσια των Ελληνων Θεων, μεσω των αισθησεων μας, στο σωμα μας, που γινεται φορεας εκφρασης τους.
Συνεπως η σχεση των Ελληνων με τους Θεους τους ειναι ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ και σαν τετοια καθισταται ερωτικη και πραγματικα λατρευτικη. Οι Ελληνες ονομαζουν τους Θεους τους επισης Δαιμονες, δηλαδη δαημονες=ειδημονες, γνωστες. Οι Δαημονες Θεοι εδραζουν στα αγαλματα - ΕΙΔΩΛΑ τους ερχομενοι σε αμφιδρομη επικοινωνια με τους Ελληνες.
Λοιπον οπως θα γνωριζετε ηδη, οι χριστιανοι κατηγορησαν τους Ελληνες για δαιμονολατρεια και ισχυριζοντουσαν οτι στα αγαλματα τους εδραζουν οι Δαιμονες Θεοι. Πραγματι στα αγαλματα οι Ελληνες θεωρουσαν και θεωρουν οτι οι Θεοι τους εδραζουν... οχι μονον δεν υπαρχει κατι σκοταδιστικο, δεισιδαιμονικο ή "κακο" σε αυτο, απεναντιας εκφραζοταν η ιερη ενεργεια των Θεων. Ετσι λοιπον οι χριστιανοι διακατεχομενοι απο την παρανοια που προκαλει η αγνοια και η δεισιδαιμονια της χαμηλης συνειδητοτητας επιδοθηκαν σε τυφλη πρωτοφανη βια σπαζοντας αγαλματα και καταστρεφοντας ναους. Τιποτε βεβαια δεν τους εμποδισε κατοπιν να ανοικοδομησουν τις δικες τους εκκλησιες με μαρμαρα των ελληνικων ναων, ακριβως στους ιδιους τοπους, μια και διεπονταν απο ευεργετικη ενεργεια και θεϊκη ουσια. Αυτη η παρανοια περι Μαγειας και λατρειας δαιμονων εξαπλωθηκε σταδιακα στην υπολοιπη Ευρωπη, καταστρεφοντας οσουν ναους Θεων εβρισκαν, σπαζοντας αγαλματα και συλιοντας τους ιερους τοπους των υπολοιπων λαων πολυθεϊστικης θεωρησης.
Τα βασανιστηρια και εγκληματα που ελαβαν χωρα στην Ελλαδα ενεπνευσαν κατοπιν τους Ιεροεξεταστες που χρησιμοποιησαν ως εγχειριδιο χρησης τις ευρηματικες τεχνικες βασανιστηριων, ακρωτηριασμων, πυρπολησεων και σφαγων των χριστιανων που εδρασαν στην Ελλαδα. Τα μαθηματικα και η αστρολογια ειχαν απαγορευτει, η γη ξαναγινε επιπεδη, η δημοκρατια αποκληθηκε "πολιτευμα του διαβολου" και οι γυναικες, που μεχρι τοτε ησαν ερωτικα ελευθερες, ιερουργουσαν, ειχαν προσβαση στην εκπαιδευση και γενικα ησαν σεβαστες ως δημιουργοι ζωης, υποβιβαστηκαν στο επιπεδο του ζωου, της πορνης, της ακολουθου "του σατανα", κ.ο.κ. Χιλιαδες γυναικες κυριως αλλα και αντρες που παρολο το βιαιο χριστιανικο προσυλιτισμο τους θελανε να συνεχισουν να συναλλασσονται με τους Θεους τους και να ασκουν τις λατρευτικες συνηθειες της παραδοσιακης τους θρησκευτικης θεωρησης βρηκαν φρικτο θανατο στα χερια των χριστιανων Ιεροεξεταστων. Αυτο ηταν στην πραγματικοτητα το κυνηγι μαγισσων κατα τους μεσαιωνικους χρονους. Η αναμνηση αυτων των φρικτων εγκληματων δεν εχει ξεθωριασει και το αιμα των αθωων που χυθηκε αδικα και με τοσο πονο και βια, ακομη πλαναται ζητωντας δικαιοσυνη και στοιχειωνοντας τους απαθεις χριστιανους.Οι χριστιανοί δεν υπήρξαν ουδέποτε ειδωλολάτρες, όπως και δεν υπήρξαν και δεν θα υπάρξουν ποτέ "οτιδήποτε-σε-λάτρες"! Αφού ως γνωστόν η αρνησίζωη ιουδαϊκή αίρεσή τους απέχει πολύ από οποιαδήποτε λατρευτική πράξη! Οι χριστιανοί ήταν και είναι εικονο-και-λειψανο-προσκυνητές!!! Δε λενε ψεμματα λοιπον στο θεμα της Μαγειας ή της λατρειας Δαημονων Θεων και της εδρας τους σε αγαλματα, ναους και ιερους τοπους. Η Ύβρις τους είναι άλλη...
Προσπαθούν να εντάξουν αυτήν την αλήθεια σε ένα πλαίσιο αντεστραμμένης πραγματικότητας την οποία και επιβάλλουν με σφαγές, βιασμούς του ψυχισμού κλπ κλπ κλπ, στο συλλογικό ασυνείδητο, με σκοπό να καθ-ιερώσουν τα δικά τους πραγματικά ψέμματα της αυτοαναιρούμενης, αυτοαντικρουόμενης, αλλά δογματικά παγωμένης πίστης τους!!!Σημερα, που το αρνησιζωο κατασκευασμα τους πνεει τα λοισθια δοκιμαζουν για τελευταια φορα να συλησουν τις ιερες εννοιες της Λατρειας, της Μαγειας, της Θεουργιας, της Ιεροπραξιας οπως αυτες εννοουνται στην πολυθεϊστικη κοσμοθεαση. Χωρις κανενα σεβασμο για τους αλλους λαους, τις θρησκειες τους και τους Θεους τους. Ετσι μας αναγκαζουν να ασχοληθουμε μαζι τους, ασχετα εαν το θελουμε ή οχι. Ετσι θα ασχολουμαστε κι εμεις μαζι τους καταδεικνυοντας την υποκρισια και το ψευδος τους οπου και για οσο εμφανιζεται, αποκαθιστωντας την ιστορικη αληθεια και ξεκαθαριζοντας τις φιλοσοφικες μας εννοιες.
Τελευταια γινεται αρκετη προπαγανδα απο τους γνωστους ορθοδοξιστανικους κυκλους στο ζητημα της Μαγειας. Σε ολες τις περιπτωσεις γινεται προσπαθεια να συνδεθει η τεχνη της Μαγειας με τον λεγομενο Σατανισμο, που ειναι χριστιανογενης, ωστε τελικα να εξισωθουν οι δυο αυτες εννοιες στο συλλογικο ασυνειδητο.Η Μαγεια ομως προηλθε και εξασκηθηκε απο λαους ΜΗ χριστιανικους, οι οποιοι ουδεποτε ειχαν ή αποδεχτηκαν τον σκεπτομορφικο κακοδαιμονισμο των Χριστιανων, τον λεγομενο Σαταν, ουτε τον μονοθεο Γιαχβε. Αντιθετα ο Σατανισμος ειναι χριστιανογενης, γνησιο κλαδι της αιρεσης του χριστιανισμου. Επιπλεον και συμφωνα με το τυπικο των Σατανιστων, ενας σατανιστης αρχιερεας πρεπει να ειναι απαραιτητα χειροτονημενος χριστιανος ιερεας. Αυτο επειδη υπαρχει πληρης αντικατοπτρικη αντιστοιχια μεταξυ της κανονικης χριστιανικης λειτουργιας και της αντιστροφης σατανιστικης λειτουργιας και ο σατανιστης αρχιερεας οφειλει να γνωριζει πολυ καλα το χριστιανικο τυπικο. Τιποτε τετοιο δεν σχετιζεται με την Μαγεια που αναπτυχθηκε και εξασκηθηκε απο πολυθεϊστικης θεωρησης λαους. Η Μαγεια γενικα προπαγανδιζεται οτι προηλθε απο τους Χαλδαιους, συνεχιστες των οποιων ησαν οι Περσες και οι Αιγυπτιοι κατοπιν. Απο κει περασε στον Ελλαδικο χωρο και διαδοθηκε στην Ευρωπη, ενω ο ορος Μαγεια λεγεται οτι προηλθε απο την περσικη λεξη magi. Στο παρον αρθρο θα καταδειξω ιστορικα την καταγωγη της Μαγειας και τον σαφη διαχωρισμο της απο τις οποιεσδηποτε ιουδαιο-χριστιανογενεις μαγγανιστικες πρακτικες. Ας μιλησουμε λοιπον αντικειμενικα για το ζητημα της Μαγειας.
Περι του ορου "Μαγεια". Η λεξη ειναι ελληνικης καταγωγης και σχετιζεται με τον μαγνητισμο. Ο μαγος μαγνητιζει, ειναι δηλαδη σε θεση να απωθησει και να ελξει τις καταστασεις ή ενεργειες που θελει. Απο εκει προερχεται η Περσικη λεξη magi.Οι Χαλδαιοι δεν ηταν μαγοι με την αληθινη εννοια του ορου αλλα "οιωνοσκοποι" που εχοντας ελαχιστες ή μηδαμινες γνωσεις περιοριζοταν στο να αναγνωριζουν "οιωνους" και να τους ερμηνευουν ως ευνοϊκους ή δυσμενεις. Δεν ειχαν επισης αστρολογια με την καθαυτη εννοια του ορου, αλλα η "αστρολογια" τους περιοριζοταν στην εμφανιση καποιων αστρων ή μη και την ερμηνεια τους ως δυσμενη ή ευνοϊκο οιωνο.Αντιθετα στους Αιγυπτιους συνανταμε εξαιρετικες αστρονομικες και αστρολογικες γνωσεις, καθως και αψογα οργανωμενο ιερατειο με παραδοση και καταγεγραμενες γνωσεις πολλων χιλιαδων ετων. Σε αυτο το σημειο θα πρεπει να τονιζω οτι δεν πρεπει να συχγεουμε κατωτερης μορφης μαγγανεια και δεισιδαιμονικες πρακτικες με τους ιερεις και την ασκηση των καθηκοντων τους, δηλαδη την ιερουργια. Καποιος που εχει τη συνειδησιακη κατασταση ενος ημιμαθους σκοταδιστη δεισιδαιμονος μαγγανισκου δεν μπορει να συγκριθει (ουτε και να συσχετιστει) με εναν πεπαιδευμενο ιερεα που ερχεται σε επαφη με τους Θεους του, καταστασει που απαιτει αρετη, ηθος και καθαρη πνευματικη και σωματικη κατασταση. Οι ευσεβεις ιερεις της Αιγυπτου ασκουσαν τα καθηκοντα τους ακολουθωντας κανονες και πριν απο τις σημαντικες τους ιεροπραξιες τελουσαν παντα τον αναλογο καθαρμο (και στο σωμα με ειδικη διατροφη και στο πνευμα).Αντιστοιχα βλεπουμε και στον Ελλαδικο χωρο πληθωρα ιερεων που τελουσαν τα ιερατικα τους καθηκοντα σε ναους αφιερωμενους σε διαφορους Ελληνικους Θεους. Το μαντειο των Δελφων ηταν αφιερωμενο στον Απολλωνα, το μαντειο της Δωδωνης στον Δια κ.ο.κ. Στην αρχαια Ελλαδα υπηρχαν παμπολλοι ναοι οπου τιμωταν και λατρευοταν οι Θεοι των Ελληνων (Ποσειδωνας, Ηλιος, Σεληνη, Εκατη, Αρτεμις, Αθηνα, Αφροδιτη, Διονυσος, Αρης, Ασκληπιος κ.λπ.).
Δεν μπορουμε να συγχεουμε τις λατρευτικες ιεροπραξιες με κατωτερες μορφες δεισιδαιμονικης μαγγανειας. Σε καποιες μορφες ιεροπραξιων (π.χ. μαντειο) οι ιερεις προερχοταν απο οικογενειες ιερεων που κληρονομικα ασκουσαν τα καθηκοντα τους, ενω σε αλλες περιπτωσεις οι ιερεις εκλεγοταν και ηταν αιρετοι. Ησαν δε γνωστες πολλων τεχνων κι επιστημων, οπως της Θεραπευτικης και της Ιατρικης, της Αστρολογιας και της Αστρονομιας, της Βοτανολογιας και παρασκευης φαρμακων, της Φιλοφοσιας και της Μυθολογιας, των Μαθηματικων και της Γεωμετριας... Ενδεικτικα αναφερω τον Πλουταρχο εναν απο τους τελευταιους ανωτατους αρχιερεις του μαντειου των Δελφων, που αφησε πλουσιο συγγραφικο εργο, οπου ειναι ολοφανερη η σταση του προς την αρετη και το ηθος.Η αρχαια ελληνικη λεξη για τον Μαγο ήταν Θεουργος, κι αυτο λεει πολλα. Οι ιερεις ασκουσαν Θεουργια συναλασσομενοι με τους Θεους τους και οχι επικαλουμενοι σκοταδιστικες κακοδαιμονικες οντοτητες. Δεν ηταν δεισιδαιμονες αλλα καθαροι, φωτεινοι και διαυγεις γνωστες. Η μεταγενεστερη αγγλικη λεξη wiccan ηταν wittan στην παλαιοτερη μορφη της και σημαινε τον Γνωστη.Wittan, παραγωγα wittan, witchcraft, witness, απο την ριζα wit-, απο το αρχαιο ελληνικο "οιδα" δηλαδη "γνωριζω". Θα συστηνα το βιβιο του Θαναση Μαργαριτη "Mυστες και Μαγοι στην Αρχαια Ελλαδα" οπου ειναι ξεκαθαρος ο διαχωρισμος αναμεσα στον Θεουργο-Γνωστη και τον μαγγανισκο δεισιδαιμονα. Ομοιως βλεπουμε και στην υπολοιπη πολυθεϊστικη Ευρωπη, πληθωρα θρησκειων, ιερων, ναων, λατρευτικων ιεροπραξιων, οπου και κατα την Ρωμαϊκη Αυτοκρατορια, ηταν απολυτα σεβαστοι και δεν εμποδιζοταν με κανενα τροπο στην θρησκευτικη τους εκφραση. Αξιολογη παραδοση ειχαν οι Κελτογαλατες, με πληθωρα ναων και ιερων στη Γαλατια και την Βρεττανια. Σε αυτους συνανταμε τους περιφημους Δρυιδες. Ομοιως στην σαξονικη θεωρηση, κυριως στην περιοχη της σημερινης Γερμανιας και στην σκανδιναυικη θεωρηση των σκληραγωγημενων γενναιων πολεμιστων του Βορρα στην σκανδιναυικη χερσονησο, βλεπουμε ξεχωριστους λαους να λατρευουν ελευθερα τους παραδοσιακους Θεους τους και να ασκουνε θεραπευτικη και φυσικη Μαγεια, ζωντας σε αρμονια με τον κοσμο και το φυσικο περιβαλλον γυρω τους. Oι Ρωμαιοι ησαν ανεξιθρησκοι, προσθεσαν δε τους κυριοτερους θεους των λαων που ειχαν κατακτησει στο ρωμαϊκο πανθεο και ειχαν καθιερωσει τις αντιστοιχες εορτες, οι οποιες ηταν αργιες σε ολη την Ρωμαϊκη επικρατεια. Μεχρι και οι δουλοι απολαμβαναν τις αργιες αυτες που εφταναν συνολικα τις 200 (!) περιπου ημερες το χρονο.Ας μην συγχεουμε λοιπον την ιουδαιοχριστιανογενη σκοτεινη μαγγανεια με τις παραδοσεις και τις λατρευτικες πρακτικες αλλων λαων που ουδεποτε ειχαν ουτε παραδεχτηκαν ποτε Σατανα, ουτε εγκλωβιστηκαν στο Διπολο "Θεου-Σαταν", που εμενα προσωπικα που θυμιζει την τεχνικη του "καλου και κακου μπατσου". Σε αλλα μου αρθρα εχω ηδη παρουσιασει τις ιστορικες αποδειξεις που συνδεουν τον θεο των χριστιανων Αντοναϊ-Γιαχβε με τον Σαταν/Σεθ και που στην ουσια προκειται για το ιδιο πραγμα. Οποιος εχει εξοικειωθει με την εβραϊκη καμπαλα θα γνωριζει για τη διττη υποσταση των "αγγελουδιων-κακοδαιμονισκων", των λεγομενων Νεφιλιμ, Εγρηγοριων ή "υιων του Σηθ" (οι γνωστοι 72...αληθεια θυμαστε το μυθο του Οσιριδος οπου ο Σεθ με τους 72 συνομωτες αιχμαλωτιζει και τεμαχιζει τον Οσιρη;). Η μια τους οψη ειναι η λεγομενη σεφιροθικη ενω η αλλη η λεγομενη κλυφοθικη. Γι' αυτο και καθε χριστιανικο αγγελουδι (αγγελιοφορος) συνδεεται με εναν αντιστοιχιο χριστιανικο-σατανιστικο κακοδαιμονισκο. Για παραδειγμα στην παλαια διαθηκη το αρχαγγελουδι Μετατρον αναφερεται ως Μετατρον-Ασμονταϊ συσχετιζομενο με τον κακοδαιμονισκο Ασμοδαιο, το αρχαγγελουδι Μιχαηλ συνδεεται με την αντοιστοιχη οψη του, τον κακοδαιμονισκο Σαμαηλ κ.ο.κ.
Ετσι για να μην ξεχνιομαστε οτι ο Σατανισμος προηλθε απο τον Χριστιανισμο του οποιου και αποτελει το alter ego. Δεν νοειται Σατανισμος εκτος του Χριστιανισμου και δεν νοειται σατανιστης που να μην εχει την βασικη χριστιανικη κοσμοθεωρηση.
Κυριοι κατηγοροι της Μαγειας ηταν και ειναι οι χριστιανοι, οι οποιοι βασισαν τους διωγμους αλλων λαων σε αυτο το "επιχειρημα". Ετσι δικαιολογουσαν τις σφαγες, τους βασανισμους, τους ακρωτηριασμους, τις πυρπολησεις ναων και ιερων, την καταληστευση των ιερατικων περιουσιων των Εθνικων, την πυρποληση βιβλιων και τις δολοφονιες των ανθρωπων που ησαν Εθνικοι με αντιστοιχη οικειοποιηση των περιουσιακων τους στοιχειων. Αυτο το φαινομενο ξεκινησε απο τον Ελλαδικο χωρο και σταδιακα απλωθηκε στην υπολοιπη πολυθεϊστικη Ευρωπη κατα τους σκοτεινους αιωνες της χριστιανικης εισβολης και του μεσαιωνα που επακολουθησε. Ολα αυτα τα αποτροπαια εγκληματα καθως και η ιστορικη πραγματικοτητα της Ιερας Εξετασης και το κυνηγι μαγισσων, σημερα προκαλουν σε ολους μας θλιψη και οργη. Κυρια κατηγορια λοιπων εναντια στους Ελληνες πολυθεϊστες ηταν η ασκηση Μαγειας. Σε αυτη εντασσοταν η εξασκηση της Αστρολογιας, οι λατρευτικες ιεροπραξιες και γιορτες των Ελληνων Θεων καθως και η υπαρξη αγαλματων και Ναων.

Θα αποσαφηνισω μερικα πραγματα οσον αφορα την Ελληνικη Κοσμοαντιληψη.

Ιδού οί Εβραιο-ορθόδοξοι, πού είπαν στόν κόσμο ότι οί ιδεές αυτές ήταν δικές των καί όχι αντιγραφές από τούς Έλληνες.

Ό Χριστιανισμός έλαβε από τούς Έλληνες τά πάντα :

Τήν φιλοσοφία τών Ελλήνων καί τόν ανθρωπομορφισμό των.
Τήν βάπτιση
Τήν νηστεία
Τήν μεταφορά τού αγίου φωτός από τήν Δήλο καί τήν μετάδοσή του μέ λαμπάδες από άνθρωπο σέ άνθρωπο.
Τόν θάνατο καί τήν ανάσταση τού Καδμίλου κατ’έτος.
Τόν δείπνο
Τόν επιτάφιο μέ τήν μεταφορά τών λειψάνων τού Διονύσου από τόν ναό τής Ακροπόλεως στό Ιερό τής Ελευσίνας καί τήν περιφορά τού επιταφίου πού δέν διαφέρει σέ τίποτα τής σημερινής. Υπήρχε ακόμα τιμητικό απόσπασμα συνοδείας μέ τόν οπλισμό τους, λαμπάδες αναμένες, στάσεις καθ’οδόν κλπ.
Τά κάλαντα
τά θεοφάνεια
τόν Σταυρό
τό στεφάνι
τά κρίνα, τά Χερουβίμ καί Σεραφείμ
τόν οίνον
τόν αμνόν
τόν βωμό, τήν αγία τράπεζα
τό ρόδι, τά κόλλυβα, τό κυπαρίσσι τού Πλούτωνα κλπ.
Τήν μουσική πρός τόν Απόλλωνα καί τήν Αθηνά, πού τήν ονόμασαν Βυζαντινή.
Αποκριά. Η τελευταία μέρα της κρεοφαγίας πριν από κάθε νηστεία. Πιο συγκεκριμένα
Αποκριές (στον πληθυντικό) είναι η χρονική περίοδος των τριών εβδομάδων πριν αρχίσει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η πρώτη εβδομάδα ονομάζεται Αμολυτή ή Απολυτή, η δεύτερη Κρεατινή, γιατί η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, Κυριακή της Απόκρεω, είναι η τελευταία ημέρα κρεοφαγίας και η τρίτη εβδομάδα ονομάζεται Τυρινή, επειδή την εβδομάδα αυτή πρέπει να καταναλωθούν μόνο γαλακτοκομικά προϊόντα. Τέλος, μετά την Κυριακή της Τυρινής, ακολουθεί η Καθαρή Δευτέρα, από όπου αρχίζει η νηστεία της Σαρακοστής μέχρι το Πάσχα.Την Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου, οπότε σηματοδοτείται η αρχή της αποκριάς, η ορθόδοξη εκκλησία αρχίζει να χρησιμοποιεί το Τριώδιο, λειτουργικό βιβλίο με τις ακολουθίες της εκκλησίας μέχρι το Μεγάλο Σάββατο, γι’ αυτό και πολύ συχνά η περίοδος τη Αποκριάς ταυτίζεται με το Τριώδιο.
Το έθιμο της αποκριάς έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα (τα Βάκχεια στην αρχαία Ελλάδα και τα Λουπερκάλια και Σατουρνάλια στην αρχαία Ρώμη) και συνεχίστηκε με διάφορες μορφές ως τις μέρες μας. Άμεσα συνδεδεμένες με την αρχή του νέου έτους και αργότερα με την άνοιξη, τη γονιμότητα και τον εξαγνισμό οι γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων αποτέλεσαν τον πρωταρχικό πυρήνα των σημερινών εορτασμών της αποκριάς, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων σε όλες τις εποχές ήταν η ευθυμία, η έντονη πανηγυρικότητα και η μεταμφίεση.
Οι Ρωμαίοι μεταμφιεσμένοι προσπαθούσαν να ξορκίσουν το κακό και να ευχηθούν το νέο έτος να είναι καλότυχο. Στο Βυζάντιο μεταμφιέσεις γινόταν κυρίως κατά τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου, ενώ κατά το Μεσαίωνα, παρά την αποδοκιμασία της Εκκλησίας, οι γιορτές της Αποκριάς, το γνωστό καρναβάλι (carnem levare = αποχή από το κρέας) έγιναν πιο πανηγυρικές με χορούς μεταμφιεσμένων και τρελό ξεφάντωμα. Την περίοδο της Αναγέννησης η πολιτισμική άνθιση στις πόλεις της Ιταλίας Φλωρεντία και Βενετία αντικατοπτρίζεται και στο καρναβάλι, το οποίο ενδύεται με μεγαλοπρέπεια. Το καρναβάλι της Βενετίας με τις πολυτελείς φορεσιές και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις (θέατρο, χορό, ζογκλέρ) επιβίωσε μέχρι τις μέρες μας επηρεάζοντας τα έθιμα πολλών χωρών.
Ένα από τα πιο γνωστά, επίσης, καρναβάλια του κόσμου είναι και αυτό του Ρίο ντε Ζανέιρο (σχετικά πρόσφατο -19ος αι.), όπου κάθε χρόνο πολλές σχολές σάμπα λαμβάνουν μέρος με χιλιάδες μέλη τους στον ετήσιο διαγωνισμό για την ανάδειξη της καλύτερης σχολής. Εκατοντάδες άρματα και χορευτές με πολύχρωμες φορεσιές παρελαύνουν ξεσηκώνοντας τους χιλιάδες τουρίστες να συμμετάσχουν στη διάχυτη ευθυμία. Κατά το πρότυπο αυτών των σύγχρονων καρναβαλιών οργανώνονται σε πολλές πόλεις της Ελλάδας (Πάτρα, Ξάνθη κ.α.) αποκριάτικες εκδηλώσεις με παρελάσεις αρμάτων, ομάδες μεταμφιεσμένων, κ.ά.
Στην Ελλάδα τα έθιμα της αποκριάς παίρνουν κατά περιοχές (Νάουσα, Σοχός Θεσσαλονίκης κ.α.) ποικίλες μορφές με μεταμφιέσεις, χορούς, αποκριάτικα τραγούδια, όπου κυριαρχεί η σεξουαλική ελευθεριότητα, η διάχυτη γηθοσύνη και ο πανηγυρισμός, στοιχεία που συνδέουν τις ελληνικές αποκριές με τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά έθιμα. Οι μεταμφιέσεις μπορεί να είναι μεμονωμένες (πιερότος, κολομπίνα), όπου μπορεί να διακρίνει κανείς επιδράσεις π.χ. από την Commedia dell’ arte, ή πιο συχνά συλλογικές: ομάδες μεταμφιεσμένων παίζουν συγκεκριμένους ρόλους σε δρώμενα, όπως γάμοι, δίκες κτλ. Συνήθεις είναι οι μεταμφιέσεις του γαμπρού και της νύφης με συνοδεία κουμπάρων και συμπεθέρων, του Γέρου και των Νυφάδων κ.ά.
Σε πολλές περιοχές (Κοζάνη, Καστοριά) η φωτιά αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα των εορτασμών της αποκριάς. Στο Σοχό Θεσσαλονίκης είναι χαρακτηριστική η ζωόμορφη μεταμφίεση των κατοίκων με προβιές ζώων και κουδούνια, ενώ στη Νάουσα οι μεταμφιεσμένοι (Μπούλες ή Γενίτσαροι) φοράνε τοπικές στολές και καλύπτουν το πρόσωπό τους με μάσκες. Στα Γρεβενά γιορτάζουν τα «ανακατωσάρια», με μεταμφιέσεις, χορούς και παραδοσιακή μουσική από πολυάριθμες ορχήστρες πνευστών.
Τα αποκριάτικα τραγούδια είναι δημοτικά τραγούδια αναφερόμενα στη γιορτή της αποκριάς. Άλλα από αυτά έχουν χαρακτήρα σκωπτικό και περιγελαστικό και άλλα βακχικό εύθυμο. Πολύ συχνά οι ομάδες των μεταμφιεσμένων ανταλλάσσουν περιπαιχτικά στιχάκια, που πολλές φορές έχουν σεξουαλικό περιεχόμενο (αθυρόστομα).

ΒΑΦΤΙΣΗ

Βασικό τυπικό κατά τα Πάτρια Ονοματοδοσίας
Άνοιγμα
O πατέρας ανάβει την πυρά του βωμού και επικαλείται τους Θεούς.

«Κλύτε Θεοί Πατρώοι,
Εθνικοί των Ελλήνων Θεοί,
Υμέας κικλήσκομεν
αγαθαίς γνώμαις ημίν προσελθείν
κλύτε Μάκαρες και μόλοιτε ημίν
από Πυρός, από Χθονός
αφ' Ύδατος, από Αέρος
και από Ολύμπου.»

Ύμνος Χαρίτων

Tοποθετείται από τη μητέρα γύρω από το λαιμό του παιδιού το «μέταλλον» -κόσμημα- της ονοματοθεσίας του. Η μητέρα επικαλείται τις Χάριτες.

« Χάριτες, σεπτές θυγατέρες της Ευρυνόμης και του Διός
ουράνιαι μητέρες της κοσμήσεως και της Ευνομίας
φαειναί, λάμπουσαι, αυξήτριαι, σεβαστές παρθένοι
συνοδοί της Αθηνάς Εργάνης και της Ουρανίας Αφροδίτης
εσείς που στέκεστε δίπλα τον Φοίβο στις συνελεύσεις των Θεών
ακούστε μας και σταθείτε κοντά μας ευμενείς
αυξάνοντας γύρω μας το ιερό φως των Ολυμπίων
χαρίζοντάς μας δια βίου ειρήνη και χαρά
φυσικό κι εσωτερικό κάλλος
γαλήνη, μακροθυμία και ημέρωση
αξιοσύνη, ευσέβεια και κρίση ορθή.»


Ύμνος Νυμφών

Aπό τον πατέρα.
«Νύμφες, ακοίμητοι θυγατέρες της Πρώτης Αρχής
σπέρματα του Διός και τ' Ουρανού
αφανείς φίλοι βροτών και παιδοκόμοι
εναέριοι και ευώδεις Θεαί
Σας καλούμε να προσέλθετε ευμενείς
δια βίου επαρωγοί της / του ............
αγναί διδάσκαλοι, επίκουροι
και χαροπαίγμονες οδηγοί.»

Ύμνος Θεού Προστάτου
Eπιλέγεται από τους γονείς.

Παρουσίαση
Ο πατέρας, περιφέρει 3 φορές το παιδί γύρω από την επιβώμια πυρά με κατεύθυνση αντίθετη του ρολογιού, λέγοντας στο πέρας κάθε κύκλου.

«έστωσαν οι Θεοί προστάται της / του.........»

Ενώ οι προσκεκλημένοι τους ραίνουν με άνθη και καρπούς. Η μητέρα στέκεται μπροστά στην επιβώμια πυρά. Μόλις συμπληρώσει την περιφορά, ο πατέρας στέκεται δίπλα στην μητέρα, υψώνει το παιδί πάνω από την πυρά, κοιτάζει ψηλά και κάνει την παρουσίαση στους Θεούς και τους Προγόνους.

«Αθάνατοι Θεοί και ευκλεείς Πρόγονοι
σας παρουσιάζω την / τον ..............
γνησία / γνήσιο απόγονο εμού και της συζύγου μου
Ελληνίδα / Έλληνα εξ Ελλήνων
αίμα εκ του αίματός μας
ψυχή εκ της ψυχής σας.
Να την / τον φυλάτε και να την / τον οδηγείτε
στις οδούς που ταιριάζουν στους Έλληνες
στις οδούς που ταιριάζουν
σε φιλοσόφους και ελευθέρους ανθρώπους.»

(απαγγέλλεται τρίς)








Ευχή
H η μητέρα παίρνει στα χέρια το παιδί και απαγγέλλει την ευχή.


«Τι να ευχηθεί ένας θνητός για έναν θνητό που αγαπάει;
Μόνο οι Θεοί αλήθεια ξέρουν.
Ας χαρίσουν λοιπόν στην / στον ................
εκείνα που η μεγαλοσύνη τους θέλει
εκείνα που ταιριάζουν σε Ελληνίδα / Έλληνα,
παιδί δικό τους δηλαδή,
ας χαρίσουν αυτά που πρέπει σε ανθρώπινο πλάσμα
που θα τιμήσει τους Θεούς και τους Προγόνους
που θα σεβαστεί τη Φύση και τον Αιώνιο Λόγο.
Μάκαρες Θεοί, Εθνικοί Θεοί των Ελλήνων
και εσείς ένδοξοι Πρόγονοι
χαρίστε τα πρέποντα για πρόσωπο αγαπημένο
στην / στον .................
που μόλις παρουσιάσαμε εμπρός σας.»


Σπονδή
Χύνεται τριπλή σπονδή αρώματος, γάλακτος και μελιού και όλοι αναφωνούν.

«έστωσαν οι Θεοί προστάται της / του .........»


Κλείσιμο

«Χαίρετε Μάκαρες, χαίρετε Αιώνιοι Θεοί Πατρώοι
ευσεβέσι θρησκευταίς Ιερόν Φάος αύξοιτε
νούσους, άλγη τε και κήρας στέλλοντες ες πέρατα γαίης.»

«Γένοιτο»




Μοιράζονται στους προσκεκλημένους γλυκά και γίνεται απόθεση δίπλα στον βωμό
των διαφόρων δώρων προς το παιδί

No comments:

Post a Comment